| Nysa Łużycka | |
 Ujście Nysy Łużyckiej do Odry |
|
| Lokalizacja | Europa Czechy Polska Niemcy |
| Źródło | 50°43′47"N, 015°13′44"E południowo-zachodnie stoki Gór Izerskich 563 m npm |
| Ujście | rzeka Odra |
| Długość | 251,6 km |
| Powierzchnia zlewni | 4297 km² |
| Europa | |
Nysa Łużycka (cz. Lužická Nisa, niem. Lausitzer Neisse, gł. Łužiska Nysa, dł. Łužyska Nysa) – rzeka w Czechach (Kraj liberecki), Niemczech (Saksonia) i Polsce (woj. dolnośląskie i lubuskie); lewobrzeżny dopływ Odry.
Źródła w Czechach na południowo-zachodnich stokach Gór Izerskich, na granicy miejscowości Nová Ves nad Nisou i Smržovka; powstaje z połączonych rzek Nysy Biedrzychowskiej i Nysy Czarnej.
W górnym biegu Nysy Łużyckiej leży Żytawskie Zagłębie Węglowe, którego wschodnią część stanowi Turoszowskie Zagłębie Węgla Brunatnego. Następnie rzeka przepływa przez obszar Borów Dolnośląskich i tereny wschodnich Łużyc. Wpada do Odry na 542,4 km jej biegu w okolicach wsi Kosarzyn.
Długość 251,6 km, przez 197,8 km rzeka wyznacza granicę pomiędzy Polską a Niemcami od 1945 roku (uznaną oficjalnie w latach 1950, 1970 i 1991); powierzchnia zlewni 4297 km2 (2196 km2 w Polsce). Górny odcinek rzeki o długości 53,8 km i powierzchni zlewni 375,3 km kw. znajduje się na terenie Czech.
Główne dopływy:
Ważniejsze miejscowości od źródeł:
- Jablonec nad Nisou (cz),
- Liberec (cz),
- Hrádek nad Nisou (cz),
- Zittau (Żytawa) (niem.),
- Hirschfelde (niem.),
- Zgorzelec/Görlitz,
- Pieńsk,
- Forst (niem.),
- Gubin/Guben.